De Staat krijgt een miljoen

Normaal gesproken geen rare kop. Maar het gaat hier om een popband. Dan is een miljoen ineens wel heel veel geld. Dat is het ook natuurlijk. Welke band is 1 miljoen waard? In mijn ogen geen enkele band. Dat Jan Smeets het betaald voor bands op Pinkpop snap ik niet, anderen vinden het fantastisch. Als het zo is dat De Staat het krijgt om als band te kunnen bestaan en groeien snap ik het ook niet. Maar de achtergrond van de toekenning was bij mij en ik denk bij 90% van al die schreeuwers op de diverse platformen niet bekend. Helaas een ziekte in onze maatschappij waar ik mij ook nog te vaak schuldig aan maak. Roepen zonder te weten wat erachter zit. Maar goed: terecht of niet?

Het verhaal wordt nog precairder als de manager van De Staat mevrouw Arjo Klingens ook iets doet voor Fonds Podiumkunsten, juist het fonds dat deze subsidie verstrekt. Volgens LinkedIn is zij adviseur. Natuurlijk weet een aantal “kenners” dan genoeg: “Arjo Klingens van rockband De Staat geeft 1 miljoen subsidie aan zichzelf” Het Parool vraagt gewoon even na hoe het zit: ‘Geen belangenverstrengeling bij toekennen subsidie De Staat’.

Aafke Romeijn zit ook in de muziekwereld en schrijft erover in Vrij Nederland. Aafke zit wel samen met Torre in een Nijmeegse projectgroep BAM! Maar de muziekwereld is dan ook een klein wereldje en je kunt overal wat achter zoeken.

Wat is er nou eigenlijk aan de hand?

Fonds Podiumkunsten maakte deze week bekend wie er een 4-jarige subsidie krijgt. De discussie over waarom de een wel en de ander niet ga ik hier niet voeren. Er was vooral verbazing en heel veel commentaar op 1 miljoen toegekende subsidie aan De Staat. Maar het verhaal van De Staat krijgt 1 miljoen klopt niet helemaal. Er is aan De Staat een subsidie toegekend van € 236.200 per jaar voor een periode van 4 jaar. Of er tussendoor getoetst wordt weet ik eerlijk gezegd niet. Op de site van Fonds Podiumkunsten is te lezen wie er allemaal een aanvraag hebben gedaan en met welke onderbouwing. Al deze aanvragen worden bestudeerd door een onafhankelijke adviescommissie. (hier zit mevrouw Klingens niet in.) Deze commissie geeft een advies om een aanvraag te honoreren of niet. Daarna bekijkt een keuzecommissie (ook zonder mevrouw Klingens) hoeveel geld er beschikbaar is en maakt de keuzes wie wel en wie niet en hoeveel per aanvraag. Deze commissie maakt dus een definitieve keuze hoe de beschikbare gelden worden besteed. Elke aanvraag wordt dus 2x zorgvuldig bekeken.

De Staat heeft een 4-jarig projectplan moeten inleveren om in aanmerking te komen voor deze subsidie. Omdat vooral de schreeuwerds vast te lui zijn alles te lezen een passage:

“Voor de tweede helft van de nieuwe periode staat de samenwerking tussen Torre Florim en Roos Rebergen gepland in het project ‘De Derde Speeldoos’. Hiervoor gaan ze liedjes maken gebaseerd op verhalen van ouderen. Torre en Roos gaan op bezoek bij (of verblijven in) een bejaardentehuis, om daar de mensen te leren kennen en hun verhalen om te zetten naar liedteksten. In deze periode worden ook de ‘Vinticious Versions’ gespeeld. Basis voor het repertoire van deze tour zijn de bestaande songs van De Staat, die worden uitgewerkt naar nieuwe arrangementen. De concerten hierin zijn klein van opzet en vinden plaats op bijzondere locaties. Doorlopend worden er video-opnames gemaakt en worden er nieuwe manieren ontwikkeld om het publiek actief te betrekken bij de liveoptredens.
De Staat wil op het gebied van talentontwikkeling een infrastructuur opzetten die ervoor zorgt dat bands en artiesten makkelijker en beter door kunnen stromen naar (semi)professionaliteit. De concrete plannen zijn het coachen van supportacts, het coachen bij studio- en liveproductie en ‘Headphone Clinics’.”

Dit is dus niet zo maar even een vraag van doe ons eens een miljoen om lekker van te leven als rock n roll ster. Hier zit wel degelijk een visie achter.

Frappant vind ik dat de adviescommissie adviseert de bijdrage aan talentontwikkeling niet toe te kennen en die is ook daadwerkelijk niet toegekend. Het aangevraagde bedrag was € 282.500 en het toegekende bedrag is € 236.200 per jaar. Verder is de commissie kritisch op andere punten richting De Staat en vindt bijvoorbeeld dat de band de rol van bedrijfsleven onderschat en meer activiteiten moet ontplooien om ook daar gelden uit te halen.

Ander leuk detail dat uit het overzicht te lezen valt: Ook Amsterdam Klezmer Band ontvangt de komende 3 jaar een subsidie: € 196.800 per jaar terwijl zij in 2013 – 2016 € 192.650 per jaar ontvingen. Waarom is ook te lezen op de site. Mede dankzij deze subsidie kon het gratis toegankelijke Epop Festival vorig jaar Amsterdam Klezmer Band programmeren. Verwacht nu niet dat De Staat de komende jaren op Epop staat want daar zijn ze niet goed genoeg voor. De bands die daar nu staan zijn vele malen leuker en interessanter en zouden allemaal meer dan een miljoen moeten krijgen. Maar dat is dan weer de zeer kortzichtige tegendraadse mening van een eigenwijze programmeur.

Zoals Aafke al schreef in haar stuk in Vrij Nederland worden artiesten gedwongen op zoek te gaan naar nieuwe financiële middelen omdat inkomsten teruglopen. Dat geldt vooral voor artiesten die artistiek iets willen toevoegen, iets nieuws willen ontwikkelen en niet meedoen aan de commerciële saaie eentonigheid (ik zal hier geen namen bij noemen). De Staat en Amsterdam Klezmer Band hebben dit gesignaleerd en die handschoen opgepakt. Het is dan natuurlijk handig als je een manager hebt die weet hoe je zo’n aanvraag moet indienen. Dan maak je gebruik van kennis zonder dat er sprake is van belangenverstrengeling.

Mijn conclusie

Ik vind het niet goed dat een band zoveel subsidiegeld nodig heeft voor een creatief proces en ontwikkeling maar het is helaas wel de realiteit. Neem van mij aan dat ze liever nieuwe nummers schrijven dan subsidie aanvragen invullen. De Staat en Amsterdam Klezmer Band zijn pioniers en verdienen daarvoor een compliment. Ik hoop dat meer artiesten dit voorbeeld zullen volgen en ik hoop dat er meer geld beschikbaar komt. Liever subsidie voor cultuur dan voor landbouw, visserij of banken.

De taak van de overheid ligt er denk ik vooral in om deze nieuwe behoefte in kaart te brengen en duidelijk te communiceren welke fondsen waarvoor beschikbaar zijn. Want er zijn ook nog een hoop overbodige subsidies. Te vaak hoor ik nog “Kun je niet een project bedenken want we hebben nog een pot van € 50.000 die voor ……datum besteed moet worden” Echt gebeurd al meerdere malen. Te gek voor woorden, dan wordt er een project bedacht om dat geld maar op te maken, want “het is toch zonde om te laten liggen.” Dat is dus werken vanuit het geld en niet vanuit een idee. De omgekeerde wereld. Geef het dan maar aan De Staat.

De Woede van AbrahamOver hoe er in 150 jaar niet zo gek veel veranderd is

Conny Braam is een van mijn favoriete schrijvers. Zij weet op een levendige manier episodes uit de Nederlandse geschiedenis te beschrijven. Geromantiseerd maar op feiten gebaseerd. Daarbij kiest ze vaak gevoelige onderwerpen en belicht vooral de menselijke kant van de slachtoffers van onze handelsgeest en onze schijnbare tolerantie. Het zijn onderwerpen die bijna nooit besproken worden, angstvallig worden verborgen. Vaak ook onderwerpen die je rechtstreeks kunt projecteren naar het Nederland van nu. Want er is eigenlijk niet zoveel veranderd.

Eerder las ik van Conny Braam al oa. De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek over de gouden handel in cocaïne door Nederland in de Eerste Wereldoorlog. Soldaten aan beide zijden van het front (want we waren superneutraal natuurlijk) die de loopgraven niet meer uit durfden werden volgestopt met Nederlandse cocaïne en de dood in gejaagd. Niet alleen de Nederlandse staat verdiende dik maar ook de handelsreiziger. Hij hield aan de deal met de geallieerden en de centralen een mooie Harley Davidson over. Dat zijn de Nederlanders waar we trots op waren en nu nog steeds trots op zijn, die met die vrije handelsgeest en met dure speeltjes als status symbool. Vanaf 1919 werd er wat gerommeld met vergunningen om cocaïne te kunnen blijven produceren en de verslaafde soldaten die van het front kwamen te kunnen blijven voorzien. In 1928  trad de Opiumwet in werking en werd het allemaal wat lastiger. In de Tweede Wereldoorlog produceerde dezelfde fabriek efedrine en in 1970 is de fabriek overgenomen door Akzo. Gelukkig doet Nederland het nog steeds erg goed in verdienen aan oorlogen. Wij handhaven ons al jaren in de top 10 landen wat betreft wapenhandel volgens het Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI).

Maar goed, De Woede van Abraham is het eerste deel in een trilogie. In 1863 werd concessie verleend aan De Amsterdamsche Kanaal Maatschappij en de klus het Noorzeekanaal aan te leggen werd daarna voor 27 miljoen gulden gegund aan de heren Lee uit Engeland. Op 1 november 1876 werd het kanaal geopend door Koning Willem III. Het project werd aan de bevolking verkocht als een project ter bestrijding van de werkloosheid. De werkelijke reden was natuurlijk geld, de kortste weg van de Noordzee naar Amsterdam scheelt tijd en brandstof. Daar profiteerde de bevolking niet zo zeer van maar wel de toch al rijke handelaren. Het boek beschrijft de periode van net voor de aanleg tot de opening. Levendig beschrijft Conny Braam hoe het prachtige duingebied de Breesaap met haar bewoners moest wijken. Over hoe de Breesaap wordt bevolkt door arme arbeiders om met de hand het kanaal te graven. Hoe zich onder hen dieven, landlopers en bedelaars nestelen. Hoe zij onder mensonterende omstandigheden moeten werken en wonen. Hoe zij worden gekort of ontslagen als de heren in het pluche te weinig dreigen over te houden aan het project (ontslagredenen zijn in 150 jaar dus ook niets veranderd). Hoe ze vervolgens worden beschoten en opgejaagd als ze in opstand komen. Hoe de gegoede burgers het raar vinden als de arbeiders gaan roven om aan eten te komen. Maar ook hoe het leven van Abraham en zijn vrouw en dochter wordt verbonden aan dat van de arbeiders. Hoe er een levendige kolonie ontstaat in de Breesaap. Hoe toevlucht wordt gezocht in muziek, theater en drank. Hoe ze van de arbeiderskolonie een thuis maken. Maar dat was natuurlijk ook weer niet de bedoeling. Want als het werk klaar is moeten ze wel zo snel mogelijk weer oprotten.

Vorige week, dus 150 jaar later, las ik het verhaal van Erik Mensen in NRC. Erik was ZZP’er en woonde gelukkig in Stedum tot zijn huis begon te schudden en scheuren. Intussen is hij keurig en tactisch sterk uitgekocht door de NAM en als gevolg daarvan woont hij nu op straat en slaapt in de daklozenopvang. Fijn ook om te weten dat hier zoveel oud ministers bij betrokken zijn in dik betaalde commissariaten. Fijn ook dat het bedrijven zijn als NAM en Shell waarin de staat een groot aandeel heeft. De Nederlandse handelsgeest is nog altijd goed gewaarborgd
(Ik lees net dat Henk Kamp na bij Ameland en Terschelling nu ook bij Schiermonnikoog wil boren, daaag unieke natuur in de Waddenzee)

Er is dus niet zo heel veel veranderd. Enige verschil met toen: het volk kwam af en toe nog eens echt ouderwets in opstand. Dat is helaas verdwenen.

Inmiddels ben ik begonnen in deel 2 van de trolgie: De Onweerstaanbare Bastaard over IJmuiden ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Zodra het uit is meld ik mij wel weer eens.

Savages – Concert van het jaar? Alweer?

Savages band Melkweg

18 November 2013 was ik bij Savages in Doornroosje Nijmegen. Een ervaring om nooit te vergeten en destijds reden voor dit blogbericht. 2 Jaar en 4 maanden hebben ik daarna moeten wachten. Woensdag 17 maart is het eindelijk zover. Savages in Melkweg Amsterdam. Wat is er anders wat is er gelukkig nog steeds hetzelfde?

Wat in ieder geval is veranderd is dat de band groter wordt. In 2013 was Doornroosje niet uitverkocht, nu kan een uur voor de show het bordje uitverkocht op de deur van The Max in de Melkweg.

Het manifest Silence your phones dat destijds op de bandsite stond en bij alle concerten hing is helaas verdwenen. Helaas niet omdat iedereen het intussen heeft begrepen. Bij intense concerten als van Savages zijn al die schermpjes een regelrechte afbreuk aan de beleving. Dus daarom hier nog maar eens:

Silence your phones

Dit manifest mag dan verdwenen zijn, andere manifesten staan nog wel op de site. Om maar aan te geven dat deze dames niet zomaar wat doen. Ze willen echt wel iets vertellen. Gelukkig is zalen platspelen ook nog steeds een missie.

Ik was op tijd dus kon ook Bo Ningen nog meepakken. Japanse noise rock. Niet zo’n vreemde keuze natuurlijk gezien “Words to the Blind” Een bijzonder fijne opwarmer. Japanners met lange haren die rocken als een dolle. Hier en daar zien we de koppetjes in het publiek ook al lekker losjes heen en weer gaan. Als Bo Ningen eindigt is de spanning ruim 20 minuten voelbaar in de zaal. Het is woensdag en we willen die week echt breken.

Iets na 21.00 uur betreden de dames het podium. Direct wordt duidelijk dat Savages is en blijft wat het is, zonder concessies.

De opstelling en rolverdeling is vertrouwd. Achterop Fay op drums die samen met Ayse op bas (voor de kijkers rechts) het beukende, hypnotiserende, opzwepende en dwingende ritme bepaald. Hier en daar ontspoort het maar altijd dendert het daarna weer meedogenloos door. Het is fascinerend hoe ze dat beide in een totaal eigen stijl doen. Fay met een dansende paardenstaart vrolijk lachend en huppend achter haar drumstel met hier en daar een uitspatting en Ayse ingetogen als een metronoom de ogen alleen open in de pauzes tussen de nummers.

Vanaf de linkerflank is het Gemma die in trance ramt, plukt, trekt en slide op haar gitaar. Gillende riffs, dwars door de ritmes en er overheen en er onderdoor.

Deze 3 geven de ruimte aan Jenny om in het midden daarvan wederom te excelleren als kruising tussen een ballerina en een soort femme fatale (alleen stort zij de mannen (en natuurlijk ook de vrouwen) in volmaakt geluk). Er is genoeg geschreven over Jenny maar je begrijpt het pas echt als je het hebt beleefd. Binnen 2 nummers heeft ze ons te pakken en is er weer die interactie, dat spanningsveld met het publiek die je door je hele lichaam voelt en die je pas de volgende dag of zelfs dagen later weer loslaat. Het is puur natuur, het is magisch en het is in en in intens.

En op handen mocht ik haar dragen. Halverwege de show stapt ze op het publiek om vervolgens op haar knieën, gedragen door oa. mijn persoontje, minutenlang te blijven zitten. Af en toe streng naar beneden en mij recht in de ogen kijkend.

Collage Jenny publiek

 

De band wordt groter en ontwikkelt zich nog steeds, de show is veelzijdiger dan in 2013. De uptempo echte postpunk nummers zijn natuurlijk heerlijk en de zaal gaat dan ook los. Maar echt indrukwekkend zijn de oorverdovende stiltes. Zoals de abrupte eindes en pauzes in oa. The Answer en I Adore. Die laatste is helemaal van grote schoonheid door de ingetogen wijze waarop het gebracht wordt. Gedurende de hele show wordt er enkel met wit licht gewerkt. Maar vooral ook het donker en de schaduwen spelen een grote rol helemaal bij die rustige nummers en in de stiltes. Zoals altijd zijn de dames ook gekleed in zwart. Strak, streng, uitdagend en spannend. En dan die priemende dwingende ogen van Jenny Beth.

Savages Adore

Man, man wat was dit gaaf. De Melkweg als zaal leent zich ook uitstekend voor deze show. Ik ben zeer benieuwd hoe dit op een festival gaat overkomen dus nu snel een kaartje scoren voor Down the Rabbit Hole. Ik ben ook benieuwd of de band nog groter wordt en of het dan in grotere zalen net zo goed blijft werken. We zullen zien. Voorlopig is en blijft dit voor mij de beste live act van dit moment.

Bezeten en intens!

Setlist
Recensies:
Pinguin Radio
Oor
Volkskrant
Never Mind the Hype
Foto’s:
Luuk
Concertcamera.nl
Facebook Melkweg
Women in Music